|
Wittingstrasse i Königstrasse na planie miasta z roku 1911
Ulice Libelta oraz ówczesna Cieszkowskiego na planie miasta z 1930 roku
Ulica Karola Libelta - ulica biegnąca od placu Cyryla Ratajskiego do ulicy Roosevelta i Poznańskiej, łącząca ścisłe centrum miasta z Jeżycami.
Przynależność[]
Ulica/plac należy[1] do rejonu:
- samorządu lokalnego Stare Miasto;
- Szkoły Podstawowej nr 13 oraz Gimnazjum nr 3;
- parafii Najświętszego Zbawiciela;
- obwodów wyborczych okręg I obwód 1 i okręg I obwód 7;
- obwodów wyborczych do rad osiedli okręg I-STARE MIASTO obwód 8, okręg I-STARE MIASTO obwód 11 i okręg I-STARE MIASTO obwód 7;
- komisariatów komisariat Stare Miasto rewir II rejon 11 i komisariat Stare Miasto rewir II rejon 8.
Historia[]
Współczesna Ulica Karola Libelta składa się historycznie z dwóch części rozdzielonych pasem wałowym (al. Niepodległości i ul. Kościuszki).
Odcinek od pl. Cyryla Ratajskiego pasa wałowego w przeszłości stanowił ośrodek starej wsi miejskiej Kondorf, wymienionej w dokumentach już w 1373 r. i zamienionej w XVII w. na przedmieście. W początku XIX wieku, przy zakładaniu Nowego Miasta została ona uregulowana i nazwana ul. Królewską (niem. Königstrasse). W okresie funkcjonowania Twierdzy Poznań w jej osi znajdowała się Brama Królewska. Po odzyskaniu niepodległości 16 czerwca 1919 r. nazwana została ul. Augusta Cieszkowskiego (który tu mieszkał i umarł - współczesna ul. Cieszkowskiego znajduje się na Strzeszynie). W czasie II wojny światowej wraz z dalszym odcinkiem nazywała się Dietrich-Eckart-Strasse. Do 1951 roku ponownie wrócono do nazwy Cieszkowskiego by ostatecznie połączyć ją z dalszym odcinkiem pod wspólną nazwą ul. Karola Libelta.
Drugi odcinek - od pasa wałowego do Roosevelta i Poznańskiej - uregulowany został później. W 1906 r. otrzymał nazwę ul. Wittinga (niem. Wittingstrasse). Po odzyskaniu niepodległości 16 czerwca 1919 r. nadano temu odcinkowi polską nazwę ul. Karola Libelta. W okresie II wojny światowej wraz z odcinkiem od pl. Cyryla Ratajskiego nazwana została Dietrich-Eckart-Strasse, by po wojnie już trwale (od 1951 r. wraz z częścią pierwszą) funkcjonować pod współczesną nazwą.