|
Ten dynks trzeba narychtować, tej! Potrzebujemy twojej pomocy przy edycji tego artykułu. Rozwiń treść i opisy, dodaj linki, wgraj ilustracje. |
Nagroda Literacka stołecznego miasta Poznania im. Jana Kasprowicza została uchwalona przez radę miejską w dniu 11 maja 1927 r.
Statut Nagrody Literackiej opublikowany został w nr 15 „Orędownika Urzędowego stoł. m. Poznania” z 1927 r. pod poz. 130.
Uchwalono, że nagroda w wysokości 10 tys. zł. przyznawana będzie co dwa lata jednemu z żyjących autorów polskich za całokształt jego działalności albo za jeden utwór ogłoszony drukiem lub wystawiony na scenie. Nagroda przyznawana była autorom urodzonym lub mieszkającym na terenie Polski Zachodniej oraz tym, który w swoim utworze choćby częściowo odzwierciedlali życie lub kulturę Poznania.
W skład Komitetu Nagrody Literackiej weszli:
- przewodniczący - prezydent Cyryl Ratajski
- wskazany przez Magistrat - Zygmunt Zaleski
- wskazani przez Radę Miejską
- profesor Romuald Paczkowski
- ks. Walenty Dymek
- wskazany przez Uniwersytet - profesor Roman Pollak
- delegat PTPN - profesor Tadeusz Grabowski
- delegat Syndykatu Dziennikarzy - redaktor Przemysław Mączewski
- delegat Związku Zawodowego Literatów - Mikołaj Rudnicki
- delegat Związku Publicystów Artystycznych - Stefan Papée
Nagrodzeni[]
- Jako pierwszego laureata - stosunkiem głosów 6 za do 3 przeciw - wybrano Romana Dmowskiego, któremu w dniu 6 grudnia 1927 r. w sali Odrodzenia Starego Ratusza wręczono nagrodę.
- W 1929 r. komitet nagrody przyznał w dniu 18 listopada nagrodę za rok 1929 pisarzowi Józefowi Weyssenhoffowi. Uchwała komitetu została zatwierdzona przez magistrat w dniu 26 listopada 1929 r. W dniu 17 grudnia tr. w ratuszu nagrodę wręczył prezydent Ratajski.
Źródła[]
- „Kronika Miasta Poznania” nr 4/1927, Poznań, Wydawnictwo Miejskie, 1927.
- „Kronika Miasta Poznania” nr 4/1929, Poznań, Wydawnictwo Miejskie, 1929.