Poznańska Wiki
Advertisement
Poznańska Wiki
Klasztor reformatow

Klasztor Reformatów

Wczytywanie mapy…

Klasztor Reformatów - czworoboczny, dwukondygnacyjny, założony na planie prostokąta klasztor wzniesiony w latach 1693-1704 ufundował kasztelan przemęcki Jakub Piotr Gocłowski.

Budynek znajduje się przy ulicy Bydgoskiej na Śródce. Przylega on od południa do kościoła św. Kazimierza.

Historia[]

Ks. biskup Tolibowski postanowił wznieść klasztor przeznaczony dla zakonu Reformatów. Zakupił więc dla niego kilka domów z gruntem na Śródce. Następnie kapituła dołączyła do tego kawałek gruntu leżący na Zawadach. Kolejny kawałek gruntu dla zakonu przekazał Komandor rycerzy św. Jana - był to teren Glinki[1].

W 1693 r. rozpoczęto wznoszenie budynku w układzie trzech skrzydeł ulokowanych wokół dziedzińca wraz z korytarzowym łącznikiem prowadzącym wzdłuż elewacji. W dniu 15 września 1657 r. miała miejsce uroczystość zatknięcia krzyża i oddanie całego terenu Ojcom Reformatom. Pierwszym gwardianem został Teodor Łabiszyński.

Zakonnicy do nowego budynku klasztoru przenieśli się 29 września 1704 roku[1] jednak prace tynkarskie trwały aż do roku 1933[2].

W 1794 r. Prusacy dokonali kasaty klasztoru. Zabudowania zmieniono na szpital wojskowy, a od 1804 r. w związku z utworzeniem seminarium nauczycielskiego dokonano kolejnych zmian. W 1806 r. kompleks ponownie pełnił rolę szpitala wojskowego, tym razem francuskiego, a od roku 1809 – polskiego. Następnie ponownie zmieniono go na seminarium nauczycielskie. W 1847 r., decyzją króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, ulokowano tu Królewski Zakład dla Głuchoniemych.

XX wiek[]

W 1931 r. kościół odnowiono, pod kierownictwem Stanisława Smogulnickiego. Podczas walk w 1945 r. roku ucierpiał dach świątyni. W trakcie odbudowy po zniszczeniach wojennych odkryto fragmenty polichromii elewacji wschodniej, które zrekonstruowano w roku 1954[2]. W latach 1959-1961 dokonano renowacji dokonano budynku. Obecnie w zabudowaniach poklasztornych znajduje się Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących.

Źródła[]

  1. 1,0 1,1 „Kronika Miasta Poznania” nr 1/1932, Poznań, Wydawnictwo Miejskie, 1932.
  2. 2,0 2,1 „Atlas architektury Poznania”, pod red. Janusza Pazdera, s. 93, Poznań, Wydawnictwo Miejskie, 2008, ISBN 978-83-7503-058-7.
Advertisement